- - www.loopje.nl - -

Tobias's Blogje

Spartathlon 2015,2016 --> Spartaans blogje

Het Blogje van Tobias

Nieuw bericht toevoegen
( Het laatste bericht staat bovenaan )
Date: Mon May 29 09:30:17 2017

text = I am also very proud of you that you're continue to fight for that first place overall. You already knew halfway that a time under 8 hours will not fix and you told me that you had pain everywhere. And then continue anyway. You really have amazing! Wilma

Date: Sun May 28 22:15:53 2017

text = Wow, Tobias, what a race! And apparently, if only the weather had been better (or just more 'runner-friendly'), you would not only have won, but also would have beaten your PR. Because, wow. 8:54 under these conditions means some hella pr-breaking under better circumstances. Hope you get a chance this year or any time soon to get that pr anyhow. Cause you would have yesterday, if not for the tropical undutch heat. Congratulations anyhow and good luck next try, Eveline.

Date: Sun May 28 10:57:13 2017

After Sakuramichi I decided that the Sri Chinmoy 100 km in Amsterdam would be the next race I would focus on. I ran it two years back and came second in 8:46 (PR) and I thought it should be possible to shave off quite a bit of time. This time I did (for me) a more serious taper, only running 40 km the week before race week. The strategy was to go out in 4:40 pace (sub8 hours). 8 hours was a very challenging goal, but… sometimes you just have to try and see what happens.

And then weather happened. 23 C at the start 09:00 which would rise to 30 C at noon and stay there. My strategy now had 0% chance of working out, so what to do? With 30 C the race will turn into a war zone with many runners quitting and the rest struggling just to complete the race. I opted for staying with my original plan: 4:40 pace and see how far it lasts and then switch to a lower gear and take it from there. Maybe not the smartest plan but one the felt right.

At the start I took the lead and I could see I had Kees van Helmond, Stefaan D’Espallier and Jan Spitael behind me. The first 40 km I didn’t have any issues with the heat and then everything seemed to happen at once: heart rate skyrocketing, nausea, no energy, and pain just about everywhere. Clearly this was the mark for the start of the second part of the race. (I think I passed the marathon point after 3:20 or so) At this time I had lapped (one lap = 2,2 km) everyone except Kees. I struggled to keep even 5:30 pace, sometimes making 6:00 kilometers. I don’t think it took even 20 minutes and Kees had passed me and was now in the lead. But how long would he be able to sustain his pace? Half an hour later I passed Kees who was then walking. Not long after that I could see he had quit the race.

Now the challenge was twofold: 1. Keep the lead, 2. Don’t succumb to the heat. Running too slow would mean my lead being slowly eaten away, but I can’t run too fast to risk getting into serious trouble. Eating became increasingly difficult and I couldn’t follow my original fuelling plan. Every lap I cooled my head, arms with water and I brought a wet sponge with me. Then halfway through the lap I would repeat the whole procedure.

I think it was before the 70 km mark, Stefaan came up alongside me and passed me. He looked strong and determined. I was still one lap ahead but he seemed to be in better shape than me. I got a bit worried there. At the aid station he took a bit longer break and I passed him. Gotta stay ahead and keep my one lap lead. I tried to speed up a bit and stay under 5:30 pace. Than would force him to run 5:00 pace to finish first. A near-impossible task in these circumstances.

About an hour later the same thing happened again. Stefaan passes me and then I pass him again at the aid station. I again try to speed up to stay ahead. I really want to win today. I have finished second four times and third four times in an ultra. Having been in the lead in almost the entire race and then losing first place in the very last part… So I try to squeeze down those horrible gels, continue to pour water over myself to run as fast as the body allows.

I manage to keep my one lap lead and with three laps to go I know it’s in the bag. I start to relax a little and after 8:54:13 I pass the finish. Yes! :-)

My sincere thanks to Nitish Zuidema, Abhinabha, Pradeep and all others from the Sri Chinmoy team for organising this fantastic race!

Date: Fri Apr 28 21:25:42 2017

text = Mooi verhaal, Tobias!! Groetjes, Joke

Date: Fri Apr 28 01:20:48 2017

After the 2016 Spartathlon, 4 (me, Ivan Bretan, Linda Bengtsson and Ken Hakata) of the 5 swedish finishers decided to take on a new challenge together, the Sakuramichi, a 250 km race from Nagoya to Kanazawa, crossing Japan from the Pacific ocean to the Sea of Japan. It's a race with a history and has many similarities with the Spartathlon (which was also an inspiration for the race). Sakuramichi is 4 km longer, but on the other hand it's less warm. You have to stop for a red traffic lights or you risk being disqualified whereas in Greece you never have to stop for the traffic. You do not encounter a Sangas pass, but the sakuramichi has probably as much altitude gain and loss. Crew support is not allowed (which is allowed in Greece at designated check points). Both have a 36 hour time limit, but the intermediate cutoffs are slightly harder in the Spartathlon. All in all, both races are comparable with regards to the challenge to reach the finish in time. 24 foreign athletes are selected after having submitted running cv's with top 5 race results and a personal motivation. Most foreign runners have a Spartathlon finish or similar races on their resumes.

As a foreign runners you get a bit of VIP treatment even though you pay the same price as the Japanese entrants (50000 yen). We are welcome to stay at the Abram institute up in the mountains two days before the race. I meet up with Ivan and Linda at the Nagoya station and from there we take the train to Hida-Furukawa. For two days we chill together with the other foreign runners at Mr. Ogo's place before heading to Nagoya and the start.

At the Spartathlon you can place drop bags at any of the 73 aid stations, but at Sakuramichi you are limited to the 13 large aid stations. Which is not really an issue. However, you need to do a bit of homework. Daytime temperature at the coasts will be around 20 degrees, but when crossing the mountain at night, temperature can drop under 0. After some calculations (and discussions) I put the headlamp and a long sleeved shirts at aid station 21 (Shirotori) where I expect to be a bit after 18:00. At aid station 24 I have tights and a wind breaker. At the other aid stations I have gels waiting for me. And also some sunscreen and vaseline at a couple of aid stations. I don't bring any vest of backpack, only a 0.5l salomon soft flask which I can just carry it in my pocket when it's empty.

Pacing strategy is simple: to run at a comfortable pace (10 - 11 km/h) as far as possible and to power walk the uphills. And as always, minimise time at aid stations and never to rest/sit down. Then it remains to be seen how much energy and leg muscles are left late in the race. I start with one gel per 30 minutes which after some time will be every hour. I will also try to eat some other stuff at the aid stations. I have no goal time in mind - just completing the race is what counts.

The (first) start is at 06:00 at the Nagoya castle. The runners are divided into 7 groups and start with 3 minutes in between (in order to spread the field for traffic reasons). I am in the last group with the on paper strongest runners. At 06:18 my group finally takes off. We don't get even a kilometer till the first traffic light. Not a car in sight this early in the morning but we all have to stop. A bit frustrating, but it's the same for everyone I tell myself. We go north through the suburbs of Nagoya and it's all flat. We have to do at least 50 km before we reach the mountains and road 156. After a while I catch up with Ivan and Linda and we carry on together. I see my wife Yumiko, her sister with family and my old friend Keiko at several aid stations, cheering us on.

Road 156 follows a river. It has a steady incline but not enough to justify walking breaks. The aid stations are packed with volunteers but for some reason they don't pour water/sports drinks in the cups in advance, you need to request what you want at every station (takes time and is a little annoying). But they have every drink you can imagine, even energy drinks. I eat rice balls, fruit, loads of strawberries, and some amazing soups.

After losing Linda after a toilet break, I'm running together with Ivan. It's daylight already by 5 am and by 6.30 pm it's dark. At Shirotori we put on the headlamps and long-sleeved sweaters. Timing is good.

At aid station 24 I pick up the wind breaker and tights. Timing is again good. We are now far up the mountains and the temperature has dropped considerably. The night temperature would reach about zero degrees. At a later point I also pick up a buff and gloves.

Somewhere in the early night there are no more signs of civilisation. Just the road and the cold dark night. The field is now very spread out and it's hours between the times you see other runners. We run through 30 tunnels, some several kilometers long. This is a hard part of the race and it's an advantage having company. At the aid stations we get some updates from the volunteers, some whom we've seen a number of times. Ken is more than an hour ahead of us and Linda has teamed up with the Swiss Marco and is about an hour behind us. We are not really concerned about the cutoffs, we know we are good time-wise. Sometime in the late night we learn we are around place 25. We get through the night in pretty good spirits. After 24 hours have covered more than 200 km. At this time we realise a sub-30 hour finish should be possible unless we run into some serious trouble. And then comes the last major climb. It goes on what feels like forever (and Ivan is not really appreciating it). After the summit and it's downhill we amazingly have some leg muscles left, running 3 km downhill in 5:15 pace. When the morning turns into day heat, it's my turn to face my demons a bit. Ivan wisely ignores my complaining. The kilometers are ticking away so slowly now. Only a marathon left now. Only a half marathon left (to do in under 3 hours for a sub-30 finish). I have dropped the all night clothes at aid stations except the tights. I don't want to stop and lose time, but it's warm again now and not very comfortable. Our conservative pacing strategy is paying off, however. During the last 150 km of the race, no one is passing us while we pass others. When we are only a few 100 meters from the finish we can overtake a Japanese runner, but we don't really have the heart to do it. We decide to let him lead us to the finish. At the entrance to the Kenrokuen in Kanazawa a volunteer gives us a sign to run up the short hill into the park (zigzagging the tourists). On top of the hill we (including the Japanese runner) have no idea where to go next. It's packed with tourists and there's no sign that a race is going on here. The Japanese runner takes off after some deliberation and we can't come up with any better idea than to follow him. About a hundred meters further we spot a group of volunteers. We are greeted by the small committee, scan our chips, and touch the Ryoichi Sato's tree (the race is in memory of a cherry tree planting bus driver). Finished! We are greeted by Ken and his family and later my wife and her sisters family joins. As we finished early than expected they unfortunately missed our great moment. About an hour after us Linda finishes. 100% for the swedish team with pretty respectable times (we all beat our Spartathlon times with great margin)! Ken ends up in 12th place, me 13th, Ivan 14th, and Linda 25th (4th woman). The Japanese runner who finished ahead of us got 15th place due to earlier start group. My official finishing time: 29 hours 20 minutes.

We are transported to an onsen (Japanese bath house) where we can chill and eat before going to a Ryokan in Shirotori for dinner. The next day we pick up the drop bag leftovers and head to the tree planting ceremony. Four new cherry trees have been planted and we take the customary pictures. At the ending ceremony we receive wooden finisher certificates and a lunch before we board the bus to Nagoya. We had planned to follow the Spartathlon tradition with a one "mile" race but due to the early start and tight schedule it's doesn't work out. Ken heads eastwards from Nagoya and I, Ivan and Linda go off to Kyoto. When we cross the Kamo river we decide to do it then and there. Since we are in Japan and not Greece we decide to skip the semi-nudity thing. The Samurai Mile has been born! And I am certainly very pleased to cross the finish line first (so pleased in fact that I decided to be a bit flexible with my rule to always celebrate wins or new PRs with Champagne - I traded the bubbles for Kobe beef). In the end, can I recommend this race? I certainly would. The organisation is not perfect, but it's pretty good and as a foreign runner you will be extra well taken care of. With regards to difficulty, it's not a big difference compared to the Spartathlon, I think. Actually, Sakuramichi has a consistently higher finishing rate than the Spartathlon (70-80% vs. (40-50%) or so, which is hard to explain. The duv site has 0 registered Swedish finishers prior to 2017, but the duv only has results from 1996 onwards. Rune Larsson was invited and won the first edition. His wife Mary has completed (won?) the race as well. The Netherlands has two registered finishers and Belgium four. It won't be an annual tradition, but I'm pretty sure this wasn't the last time for me.

Date: Sun Nov 20 23:02:29 2016

Some Bislett 24 h thoughts. With regards to training, this has been a good year so far. I've done 1200 km more compared with this time last year and a spartathlon more than two hours faster had proved that things are progressing. So, the main objective was to improve my pr (222 km).

24 hours of indoor running in the catacombs of the Bislett stadium in Oslo. I've never done a race indoors before or even on a track. I was a bit worried that I would go nuts.

Anyway, running is a predictable sport: what you put into it is what you will get out of it. And when you're running indoors you can't blame the weather. Friday 10 am we start. I like the track, each lap 546 meters. My objective is to do laps just over 3 minutes as long as possible. I pass the marathon point in about four hours. The temperature is good, not too warm.

After around five hours of running I notice my legs getting heavy. In fact, at this point I already know that I won't make my main goal. The lap times are slowly increasing. After only six hours i am not even keeping 6 min/km tempo. This is not going to be my day. Or is it self-fulfilling negative thinking? Staying focused during a 24 hours run is always a challenge. Staying focused when your goals are slipping away is even harder. But. I push on.

After 12 hours I have done 113 km, 4 km less than my pr split. 216 km - another goal - direct spartathlon qualification won't be possible either. Coffee, red bull, I try anything to get myself going. My fuel plan is working well, though, a combo of gel and perpetuem. No solid food.

After 12 hours I'm in 6th place. I go for my lowest goal - 200 km. It should be possible if I keep on running and limit walking breaks. I'm terribly slow now. 4 minutes laps (8.2 km/h). However, during the night a lot is happening in the men's top. One by one runners stop. With maybe six hours to go or so I hear I'm in 2nd place (after the Swedish Jesper). Another motivation to keep running. A few hours later the 2nd spot is overtaken by a Norwegian dude. There is a 6 km gap to the guy in 4th place. Should be safe. The last hours are all about making sure I keep the third place and get over the 200 km mark. After 23 hours and 45 minutes i finally pass 200 km. I start to walk. It's in the bag now. Mixed feelings after the end signal. This was not the distance I had hoped for. On the other hand, despite the problems, I pushed through and in the end I ended up with a place on the podium. I decide to see it from the positive side.

I really loved the race. The organisation was absolutely flawless and I really hope this was not the last edition as I have heard. Geir, Stig Andy, Reima and all others did a fantastic job for us runners. For me, it's time to take it easy with the training for a while. No more races this year. Need to do some thinking about why it didn't work out as I had hoped.

It was great to meet up with many old and new Swedish and Norwegian ultra friends and I had a fantastic weekend. Thanks for all support and encouragement from the sidelines in the stadium as well as the greetings sent. The biggest thank you of course goes to the five-star-24-hour-non-stop-support from Dan Välitalo. You're a star!

Date: Tue Oct 25 20:28:32 2016

text = Lastig vallen bedoelde ik

Date: Tue Oct 25 20:28:03 2016

text = Hey tobias jesse hier heb al een tijdje niks van me laten horen. Mijn mobiel is helaas stuk loop weer hard gaat best goed met het lopen alleen jammer dat ik tobias niet meer kan gemaken ik mis het heel erg

Date: Sat Oct 8 12:50:52 2016

Even een verhaaltje over de Spartathlon 2016 (van Facebook en in het engels). Dank voor alle berichten! Sinds woensdag weer op mijn werk en dat viel wel een beetje tegen. Hopelijk ben ik geen zombie volgende week... groetjes, Tobias

Some random thoughts on my second Spartathlon.

Race strategy was not very different from last year. My hope was that a better preparation (800 km more year to date compared to last year) would result in a stronger last third of the race where I was suffering last year and slowed down a lot. Having been through it all before, I felt much more relaxed and less stressed regarding the cut-offs. I passed the marathon point on the minute compared to last year (4:08) and at Corinth (80 km) and Assos (100 km) I was 3 minutes ahead. As the sun had set somewhere after Nemea I had teamed up with Keiren Dsouza (who would become the first ever Indian to complete the Spartathlon, writing Spartathlon and Indian ultrarunning history) and Ivan Bretan. Together we would run across the Lyrkia valley, over the Sangas and into the cold Peloponnese morning on the southern side of the mount Parthenio. My favorite part of the race is when you descend into Malandreni village and later cross the valley heading towards the mountain. The night is cool and pleasant and you watch the mesmerizing yellow lights of the highway as it dives into the tunnel through the mountain. This year I felt much stronger after the mountain. Walking the uphills, but I could keep running the rest. I reached Tegea after 24:08, almost an hour earlier compared to last year. I’ve made a mental note to bring a sweater next year in addition to the windbreaker as the morning was very cold and it wasn’t until 08:00 in the morning it got warm again. The climbs on the highway after the 200 km mark just never seemed to end and later the descent into Sparta. Turn after turn and you expect to get a glimpse of Sparta… just to discover another turn. After 30 hours and 52 minutes I was back at the Leonidas statue, 2 hours and 24 minutes faster than last year. And in much better shape. Last year the pain in my feet made running all but impossible during the last 20 km. At every major checkpoint I had moved up the rankings, eventually ending up as 45th overall.

It was also an exceptionally successful Spartathlon for the Swedish team with 6 finishes out of 8 starters (counting Japanese-Swedish, Greek-Swedish, and hmm, Dutch-Swedish) - a record as far as I know. Following tradition, The Spartan Mile (an initiative to promote physical activity among Spartathletes), was organised on the morning after the Spartathlon. This year we were honored to be joined by the Belgian delegation. I am extremely proud to have won this very special race on the 400m track just behind the Leonidas statue. The winning time was 1.29 and a course record (pending verification). This is after all not an easy race to prepare for.

51 weeks left… :-)

Date: Sun May 29 15:22:58 2016

text = Tobias van harte gefeliciteerd met deze geweldige prestatie. We horen graag je belevenissen terug. Voorspoedig herstel en groet, Magda

Date: Sun Feb 14 17:21:17 2016

text = Week 6: 123 km. Week 7: 58 km. Totaal 2016: 723 km. Vorig week in Zweden getraind met de Zweedse landslagsgruppen. Dit keer waren we in Bosön in Stockholm. Bosön is de Zweedse versie van Papendal (http://boson.nu/en/boson/) met heel veel faciliteiten voor sporters. We waren met zo'n 20 deelnemers. De meeste kende ik sinds het trainingsweekend vorig jaar of van de Spartathlon. Wel een aantal nieuwe lopers leren kennen (deelnemers van het WK 100 km afgelopen jaar in Winschoten en een paar Turijnlopers, 24u). Dit keer was er wat meer theorie op het programma en we hadden ook een psycholoog er bij. Trainingsvoorbereiding, angst, hoe persoonlijke limieten doorbreken. Een erg leuk weekend weer met niet al te veel lopen (70 km) maar des te meer ultrageklets... Net voordat ik naar Zweden ging voelde mijn rechter achillespees wat stroef en ik heb daar wat last van gehad. De fysiotherapeut kon vrijdag echter niks zien op de scan. Ik had een hobbel op de pees begin van de week maar vrijdag was die weg... Ik heb besloten om door te gaan trainen maar in langzaam tempo en wat minder kilometers en ook wat crosstraining oppakken. Vandaar wat minder kilometers deze week. Ook heb ik de trailmarathon in Eeklo (in de buurt van Gent) gisteren overgeslagen.

Date: Sun Jan 31 19:46:08 2016

text = Week 5: 102 km. Totaal 2016: 542 km. Deze week een stapje terug. Geen 130 km maar 100 km en geen lange duurloop (21 km+). Dat was denk ik een goede beslissing na drie weekenden met wedstrijden die ik wel op 90% capaciteit heb gelopen. Gisteren zaterdag een wat snellere 21.1 km gedaan in Westerpark (1:36) en vandaag zondag 14 zeer langzame kilometers waarbij ik ingehaald werd door een intervallende Frank. Volgende week een lang (loop-)weekend Zweden, donderdag t/m maandag.

Date: Sun Jan 24 17:23:39 2016

text = week 4: 131 km. totaal 2016: 440 km. weer een goede loopweek met als hoogtepunt de dutch coast ultra by night. ik heb niet zo veel om toe te voegen aan de verslagen van joke, wilma, bob, frank en jeroen. het was een prachtige nacht om te lopen met stralend maanlicht. echt magisch. bij de start van de 50 km was het tempo niet al te hard in het begin (5:10) en lag ik aan kop na een km. dat had ik geen zin in dus ik heb me de eerste kilometers (op de dijk) geparkeerd achter de kopgroep van drie lopers. uiteindelijk op het strand was hun tempo me iets te snel en ik heb ze laten gaan. later werd ik ingehaald door nog drie lopers. ik was op een zevende plek toen ik bij petten kwam. na petten verdween de bewolking en kwam het echte maanlicht. je had zelfs een maanschaduw achter je, heel mooi. ik was bang dat ik wilma zou missen maar rond 35 km kwam ik haar tegen. geweldig om elkaar zo te ontmoeten op een strand in de midden van de nacht. samen liepen we richting castricum. we haalden best wat lopers in, de meeste van de langere afstanden. ik herkende wat groende lichten van een 50 loper en die wilde ik graag inhalen. de laatste kilometers heb ik nog meer lopers ingehaald maar of ze nu 50 lopers waren of niet, dat wist ik niet. zo snel ging het eigenlijk niet. het voelde als 5 min/km tempo maar de garmin vertelde me rond 5:40 per kilometer. na 4:55 stapte ik deining binnen. de sfeer was daar zeer gezellig en ik was een beetje verbaasd toen ton van de berg mij vertelde dat ik als 3e ben binnengekomen onder de 50 km lopers. dan beetje eten en drinken en kletsen met joke en jasper en later kwamen de andere helden een voor een binnen. de enige teleurstelling was dat er geen bier werd verkocht. de volgende keer neem ik gewoon een paar zware belgische dubbel mee... zaterdag ochtend een paar uur geslapen en dan nog een paar uur in de middag. ik had een gevoel tussen post-race / kater / jetlag... ik koos voor om de eerste rustdag van het jaar te doen. ik was zaterdag eerlijk gezegd niet al te fit. vandaag zondag 21 km gelopen en dat voelde weer ok. volgende week doe ik wat rustiger aan en geen wedstrijden zijn gepland.

Date: Sun Jan 17 14:29:16 2016

text = Ik mis het prikken dit jaar dus ik ga door op mijn eigen pagina... Vorig weekend (9 januari) de Zwarte Strandmarathon gelopen 3:38:25. Gisteren de Bosmarathon in Aalter (3:51:21). Het was een echt modderfeest, ik voelde me net een kind! Collega's op mijn werk hadden een bib over voor de 10 km Vondelparkloop vandaag en raar genoeg voelde de benen niet al te zwaar. Uiteindelijk in 47:33 gefinisht. Vrijdag aanstaande tijd voor de Dutch coast ultra (50 km). Week 1 (vr-zo): 49 km. Week 2: 132 km. Week 3: 128 km. Het doel is om ongeveer 100-130 km per week doen. Af een toe een rustige week en ook het een beetje aanpassen voor "belangrijke" wedstrijden. Totaal 2016: 309 km.

Date: Fri Jan 1 17:56:28 2016

text = Nou Tobias, wat een indrukwekkend aantal kilometers heb je afgelopen jaar afgelegd terwijl je ook nog flink wat blessureleed hebt gehad. En met wat een enthousiasme kijk je alvast naar dit hardloopjaar met al je geplande lopen met of zonder andere lopers van onze hardloopgroep. Ik wens je veel succes ermee. Groet Magda

Date: Fri Jan 1 12:17:03 2016

text = tijd om een opsomming te maken van het loopjaar 2015: kilometers gedaan: 4405 (in 2014 werd het 2670). ultra's gedaan: 7, marathons gedaan: 9 (2014: 5 en 12). hoe is het dan gegaan? alle pr’s tussen halve marathon en 24 verbeterd: halve marathon (1:25:18), marathon (2:59:02), 50 km (3:54:30), 6 uur (74,7 km), 100 km (8:46:41), en 24 uur (222,0 km). drie podiumplekken: steenbergen 24u (2e), amsterdam self-transcendence 100 km (2e), en haarlemmermeer 6u (3e). mijn twee grootste hardloopdoelen heb ik af kunnen vinken dit jaar: een sub-3 marathon en de spartathlon uitlopen. :-) wat minder goed ging in 2015: twee keer geblesseerd wat resulteerde in twee maanden rust. wedstrijden hierdoor gemist: stockholm ultra 100 km (2015 was de laatste editie) en de thuiswedstrijd amsterdam marathon. de bokemei run en de ronde van amsterdam moest ik ook laten schieten. jammer maar rust was de enige mogelijkheid. waar ik niet zelf heb gelopen heb ik andere lopers gesupport (emily en wilma), vaak in gezelschap met mijn trouwe maat, ultra kid jesse. supporten is bijna even leuk als zelf lopen! meer dan vorig jaar zijn we met een westerparkteam afgereisd naar wedtrijden zoals steenbergen, winschoten, haarlemmermeer en nog veel meer. superleuk elke keer en laten we zo doorgaan in 2016. ik had niet speciaal voor de sub-3 in boston getraind, voor de spartathlon had ik me wel goed voorbereid. goede adviezen van wilma en erwin waren cruciaal voor de monstertocht in griekenland. veel nieuwe loopvrienden gemaakt in het afgelopen jaar, “thuis” in nl/be en de vele zweden die ik heb leren kennen via landslagsgruppen en het spartathlon team. aan het eind van het jaar ben ik net zoals vorig jaar opgetrokken met mijn loopvrienden in osaka - umeriku hardloop club. doelen voor twee 2016: spartathlon (met wilma) weer uitlopen net als de ultrabalaton (met emily). een pr op de 24 uur zou ook leuk zijn. we gaan er voor in seilersee samen met wilma, erwin, bob en emily! uiteindelijk zijn doelen en wedstrijden alleen maar excuses om te doen wat onze passie is - kilometers maken! als we maar kunnen blijven lopen dan ben ik happy!

Date: Sun Jun 28 20:45:06 2015

text = Gisteren samen met Bob, Jeroen en Frank de zes uur van Haarlemmermeer gelopen. Een echt leuk dagje uit met zo'n allen. Dit was de tweede keer voor mij in Haarlemmermeer en het was duidelijk dat het een warme dag zou worden. Het doel was om mijn PR te verbeteren (69.6) en een keer boven de 70 te komen (en het liefst boven de 70,3 om zo een nieuwe record ook neer te zetten voor onze hardloopgroep). Tijdens Texel (120 k) en Amsterdamse Bos (100 k) zat ik bijna op 70 k na 6 uur lopen. Het moest kunnen. Op de startlijst zie ik de usual suspects uit Belgie. Een podiumplek zou er vandaag niet inzitten. De wedstrijd begint en het is een beetje onduidelijk hoeveel mensen ik voor me heb omdat er ook estafettelopers zijn. Ik loop wat sneller (4:40 min/km) dan gepland (5:00 min/km) maar het voelt goed. Ik ga ervoor. De Belgen Xavier Verbruggen en Jan Spitael zijn beide licht geblesseerd en lopen wat langzamer dan normaal. Frank loopt mee de eerste ronde en Jeroen de tweede. Na anderhalf uur of zoiets wordt ik ingehaald door de Belgen Johan Watthy, Frankie Leus en Gert Mertens, allemaal hele sterke lopers met PRs boven de 80 km. Ik concentreer me op mijn ding en dat is een nieuwe PR ergens tussen 70 en 75. Mijn maag doet soms wat moelijk en een keer moest ik van het parcour af maar het was vals alarm... Ik kan trouwens het advies geven om geen grote porties pittige Koreaanse kimchi te eten de avond voor een hardloopwedstrijd... Na drie uur of zo zie ik Johan Watthy wandelen en ik haal hem in. Blijkbaar heeft hij het moeilijk met de warmte. Later krijg ik informatie van onze dynamische duo - er is een Wim Douw een halve kilometer voor me. Helaas weet ik niet hoe hij er uit ziet. Anyways, ik ga door. Even later hoor ik dat Frankie Leus gestopt is. Hmmm. Gert haalt me keer op keer in. Die is unstoppable. Maar misschien kan ik dan derde worden als ik doorga? En dan een half uur voor de finish komt Johan Watthy weer terug en haalt me in. Hij is sterk teruggekomen en ik kan hem niet bijbenen. Nou, dan een vierde plek. Ook leuk. Als het eindsignaal luidt denk ik dat ik waarschijnlijk vierde ben geworden. Als de prijsuitreiking plaatsvindt wordt Wim Douw uitgeroepen tot vierde en ik als derde. Ik had hem dan toch ingehaald aan het eind. Eindresultaat 74.772 meter, een PR met dik 5 km! En Jeroen en Frank ook nog op het podium met een mooi resultaat en Bob scherpt zijn PR aan tot boven de 60! Een hele mooie dag voor Westerpark hardloopgroep. Boven de 75 was wel mooi geweest en als de superverzorger Jesse er bij was geweest weet ik dat dat wel gelukt was. En misschien met wat minder kimchi. Nu even kijken of we de resultaten van de eerste dag in Frankrijk kunnen vinden online.

Date: Sun Jun 7 13:26:35 2015

text = Gisteren een hele bijzondere dag gehad in het Amsterdamse Bos. De Sri Chinmoi organisatie is zoals altijd top en ik voel me daar erg thuis. En dit keer waren er ook veel vrienden en kennissen bij. ’s ochtends Jesse opgehaald en wij fietsten samen naar Amstelveen. Spullen in orde gebracht en even wachten op het startschot. Een verzorger als Jesse hebben maakt echt een verschil. Altijd heel attent en heeft alles in de gaten. Christiaan van Meurs gaat hard weg, boven 12 km/uur en dat was wat ik had verwacht (hij was een half uurtje voor mij binnen op Texel). Hem moet ik niet volgen. Maar een podiumplek zou er misschien in zitten. Met 12 km/uur was ik in tweede positie. En zo ging het door tot 47 km toen opeens alles fout voelde. Pijn in mijn borst en ik moest gas terug geven. Ik had niet het gevoel dat het lag aan het hart of de longen, maar van de spieren. Van 5 min/km naar 6:30. Ik werd ingehaald en werd 3e en even lag ik buiten het podium op een 4e plek. Langzaam ging dat gevoel weg ik ging het wat sneller. Rond 70 km kreeg ik weer een ander gevoel – dat het echt zo makkelijk ging. Weer kon ik kilometers maken rond 5 min/km. Geen idee waarom ik me plotseling zo lekker voelde. Zo is het soms bij ultra’s. Ik liep zelfs Christiaan voorbij voor wie het in het tweede deel wat minder ging en hij keek mij verbaasd aan (maar hij was dan twee rondjes voor mij). Tot 90 km had ik dat gevoel en de laatste 10 km ging best ok maar toch wat langzamer. Met 20 km of zo te gaan kon ik de nummer twee inhalen maar ik wist dat de 1e positie buiten bereik zou zijn mits Christiaan in zou storten, wat ook niet gebeurde. Ik kwam binnen als tweede op 8:46:41 en PR verbeterd met 9 minuten. Gezien de omstandigheden ben ik daar dik mee tevreden net als de 2e plek. In Augustus loop ik nog een 100 km (in Stockholm). Als het wat minder warm is denk ik dat onder de 8:30 zou moeten kunnen. We zullen het zien. Uiteindelijk is Griekenland wat telt. Wel mooi gisteren om Jeroen te zien die de 50 deed en Frank en Gert-Jan. Linda deed waanzinnig goed en loopmaatje Emily die de 50 km wist te winnen – echt fantastisch! Ook al liepen we beide 4,5 uur samen op het parcours – ik zag haar geen enkele keer. De conclusie was dat ze in mijn tempo zou moeten lopen en dat dat een mooie positie zou moeten betekenen. En op het bord kon ik tuurlijk ook zien dat ze voorop liep. Ben redelijk goed hersteld ook al was het slapen niet zo makkelijk met de spierpijn.

Date: Mon May 25 12:28:11 2015

text = Tobias, schitterend resultaat! Proficiat met je prestatie en je Spartathlon-ticket. Wij genieten met je mee! Lien en Jan

Date: Tue May 12 17:51:19 2015

text = Boeiend verslag, Tobias. Mooi inkijkje in hoe je het beleefd hebt. Mijn favoriete zinsnede "voor kortere afstanden (<100km)...". Evelyn

Date: Tue May 12 08:13:43 2015

text = Een mooie weergave van jouw superrace Tobias: Je bent een Kanjer! Groet, Bob

Date: Mon May 11 18:47:47 2015

Steenbergen deel 1

Berlijn juli 2014, Sri Chinmoy Self-Transcendence 24 uur. Mijn eerste 24 uur wedstrijd. Begin langzaam is het advies dat ik heb gekregen en ik ga rond de 11 km/uur weg. Het loopt lekker. Ik zie Stu Thoms, Spartathlonwinnaar. Hij loopt bijna bizar langzaam en zit lang in de achterhoede. Voor mij loopt het uitstekend tot 04:00 uur ’s nacht (na 16 uur lopen). Ik krijg op een of andere manier een mentale tik uitgedeeld. Lopen zit er niet meer in. Ik ben moe en ik heb geen zin meer. De gedachte om nog acht uur te volbrengen op dit parcours maakt me niet echt happy. Ik hardloop eventjes en dan is het weer wandelen. Die Stu haalt me keer op keer in. Ik zie hem nooit wandelen. Langzaam klimt hij in het klassement en na vierentwintig uur wordt hij Duitse kampioen met 241 km. Voor mij wordt het uiteindelijk het km. Niet slecht voor een eerste keer maar het moet zeker beter kunnen. Het is niet zozeer het resultaat maar de volgende keer moet ik beter om kunnen gaan met zo’n tik. Ik wil een 24 uur doen, alleen hardlopend. Ik neem het mee voor de volgende 24 uur.
Steenbergen 9 mei 2015. Ik heb een goed voorjaar gehad zonder blessures en veel kilometers kunnen maken (rond 120 km/week). De 120 van Texel ging uitstekend en in Boston weet ik voor het eerst onder de drie uur te duiken in een marathon. Een PR is altijd een PR maar 200 km moet kunnen. Nog een hoger doel zou 216 km zijn (de grens om automatisch aangenomen worden voor de Spartathlon, zonder loting). De energiestrategie is als volgt: elk heel uur een powergel, daar gaan we nooit van afwijken. En half uur na de powergel iets anders zoals kleine mueslireep, kleine isostar colagelletjes of snoep-energy-blokjes. Aquarius en kokoswater te drinken. In de laatste twaalf uur tijdens de wedstrijd in Berlijn moest ik zo’n honderd keer plassen. Het leek wel alsof mijn lichaam geen vocht meer vast kon houden. Dus dit keer slik ik om de twee uur een zoutpilletje. Om geen energie te verspillen voor de wedstrijd vanwege schouwen met spullen etc. kom ik vrijdag al aan in Steenbergen en blijf ik in een hotelletje. Ik besluit om nooit boven de 10,5 km/uur te lopen. En op die manier energie te bewaren voor de tweede helft. Als het voor Stu lukt dan lukt het misschien ook voor mij. Snelheid is aan de ene kant belangrijk, aan de andere kant niet. Aan de ene kant moet ik mijn best doen om onder 10,5 te lopen. Het is geen natuurlijke snelheid voor mij. Tijdens mijn duurlopen zit ik meestal rond de 11-12. Ik zal me moeten dwingen om langzaam te lopen. Dat is het plan. Aan de andere kant besluit ik om me niet verder druk te maken om de snelheid of rondetijden later in de wedstrijd als het wat moeizamer gaat. Als het na een aantal uren zakt onder de 10 per uur dan is dat ook prima. Blijven hardlopen, daar gaat het om. Het wandelen uitstellen tot dat het onvermijdelijk wordt. En als ik uit de ritme komt, maagproblemen of wat dan ook, een rondje wandelen kan best, geen paniek, verassingen zullen wel komen, en het dan weer rustig oppakken.

Steenbergen deel 2

Ik moet helaas al om 10:00 uur uitchecken en ga naar een cafe om daar even een boek lezen. Later arriveer ik als eerste loper in ’t Cromwiel en spreek Peter Suijkerbuik en niet veel laten komen mijn loopmaatjes van Hardloopgroep Westerpark binnen, Bob Bock en Jesse Toet (hoogstwaarschijnlijk de jongste ultraloper van Nederland met zijn 19 jaar). Tenten opstellen en de spullen klaarmaken. Ik sta achteraan met Bob bij de start om niet verleid te worden om te snel weg te gaan. Het klassement na twee uur betekent helemaal niks. En na twaalf uur betekent het nog steeds weinig. Het gaat om de tweede deel. Het gaat niet om snelheid; het gaat om – hoe lang kun je blijven lopen? En uiteindelijk om te kunnen lopen moet je voor jezelf zorgen, tot het eind. Het begint prima. Het is wel beetje winderig en er komen een paar buien maar ze zijn zo weg. Het is lekker loopweer en zeker niet koud. Het gaat prima met T-shirt en korte broek. Jesse doet superwerk voor mijn en Bob’s verzorging en geeft ons wat we nodig hebben. Het gaat best hard voorin maar daar maak ik me niet druk om. Het is een fijn parcours, 2.3 km is een prima afstand. Als het donker wordt worden theelichtjes neergezet en dat creëert en mooie sfeer. Het speakersysteem wordt uitgezet en stilte valt. Wilma duikt rond tien uur op na de Eemmeerloop te hebben gelopen (en gewonnen!) en moedigt mij en Bob aan. Ik doe mijn Garmin uit die toch bijna leeg is en krijg Wilma’s. Uiteindelijk gaat zij en Jesse slapen om uitgerust aan de start van de zes uur te kunnen staan.
Het blijft 9-10 graden ’s nachts en ik zie geen reden om meer kleren aan te trekken. Zaterdag avond klets ik behoorlijk veel met mijn medelopers oude en nieuwe kennissen, maar als het donker valt heerst de stilte (onderwerpen die langskomen: Spartathlon, welke ultra’s je in zweden moet lopen, en vissen versus ultralopen als hobby o.a.) Ergens in de nacht krijg ik van Henri te horen dat ik op de derde plek lig. Het is niet zo makkelijk om te weten waar je in het klassement zit wanneer de radiostilte is gevallen. Op het resultatenbord zie je de rondetijd en het aantal rondes van jezelf en de zeven lopers die net eerder zijn gepasseerd. ’s Nachts wordt ik alleen door een iemand ingehaald en dat is Geert die echt als een trein loopt. Arjan die ook voor me ligt zie ik weinig van en dat zou moeten betekenen dat hij ongeveer op dezelfde snelheid zit. De ochtend breekt zo langzamerhand door. Het is een heerlijke stille nacht en een buitengewoon mooie ochtend te lopen.
Voor mij mag het best zo blijven en ik kijk er niet naar uit naar de drukte die zal komen met de zes uur loop, muziek, en meer mensen. Als het allemaal op gang komt valt het best mee en zorgt voor een beetje afwisseling. Als Wilma wakker wordt geef ik haar haar Garmin terug en besluit om verder te gaan zonder Garmin. Ik kijk er toch niet naar. Het gaat goed met de voedselstrategie en het lukt me om het plan te volgen, ook al smaakt elke gel erger dan de vorige. Ik stop met drinken van mijn flessen en ga over op de water van de verzorging. De zes uur start en het wordt drukker op het parcours. De zon schijnt en het wordt warmer. Ergens in de ochtend klim ik naar tweede plaats. Als ik maar blijf hardlopen is de tweede plek de mijne, denk ik. Ook de laatste zes uur blijft Geert me inhalen maar hij is de enige. Als ik merk dat het warm wordt drink ik extra water en ik gebruik de sponsen om nek, armen, en hoofd af te koelen, elke ronde. Jesse loopt een paar ronden met me mee en geeft mij zijn gel omdat ik een misberekening heb gedaan en tekort kom.

Steenbergen deel 3

Ook als de zes uur is gestart voel ik me redelijk goed. Geen issues met eten of drinken gelukkig. Het doet wel pijn zo’n beetje overal maar ik vraag me constant dezelfde vraag – is het zo erg dat ik moet wandelen? En het antwoord blijft nee. Ik moet wel vaak plassen. Wellicht omdat ik nu zo lang geen vast voedsel heb gegeten. Het gaat wel beter dan in Berlijn. Ik neem een extra zoutpilletje. Ik passeer de 200 en er wordt hard gejuicht bij de finishlijn. Het is een moment om van te genieten. En ik ben nog aan het hardlopen. 216 moet er in zitten. Focus. Jezelf niet gek laten maken. Blijven hardlopen, dat is het enige wat telt. Ik krijg veel aanmoedigingen van mensen langs het parcours, medelopers, en via het speakersysteem berichten van Hardloopgroep Westerpark. En van een bijzondere dame die bijna 24 uur lang op het parcours liep met een “Kanjer” spandoek. Al die aanmoedigingen geven je wel energie om door te gaan. Met een paar uur te gaan komen ook Jeroen en Giel, de vader van Jesse, om ons te supporten. Volgens Jeroen moet ik 220 kunnen halen. Zelf heb ik weinig capaciteit over voor hoofdberekeningen; ik vind alles best. Met nog ongeveer twee minuten te gaan passeer ik de finish. Bijna 221-iets. Het lukt me om en eindsprint te doen en het signaal luidt net nadat ik de verzorgingstent heb gepasseerd. Als ik ga zitten op een campingstoel besef ik pas hoe ongelooflijk veel pijn ik heb. Overal. Maak ik ben ongelooflijk blij. Het ik precies gegaan zoals ik het me had voorgesteld in de meest positieve zin. Geen zware geestelijke dipjes, geen maagproblemen, geen fysieke klachten. 24 lang hardlopen zonder te stoppen tot het eind, geen wandelen. Met de restmeters wordt het 222.010 meter.
Tijdens de prijsuitreiking lukt het de organisatie om alle prijswinnaars op het podium te krijgen zonder slachtoffers. We zijn allemaal best gaar. Een gedachte gaat wel door mijn hoofd – jaren geleden (ik woon nu achttien jaar in NL) heb ik overwogen om een Nederlands passpoort aan te schaffen (naast mijn Zweedse). Beetje leuk met nog een nationaliteit erbij maar uiteindelijk toch niet gedaan. Waar moest ik daarmee? In de Europese Unie hoeft dat toch niet meer. Stemmen in NL? Ik overleef wel zonder te stemmen. Maar… gisteren was het wel leuk geweest want dan was ik een nationaal kampioen geworden en die kansen komen niet zo vaak langs is mijn ervaring. Ik kom dan misschien niet in de geschiedenisboeken terecht maar ik kan wel tegen mijn collega’s bij de koffieautomaat op het werk zeggen dat ik de Nederlandse kampioen heb verslagen. Dat is wel wat waard (maar dan moet ik uitleggen wat een 24 uur wedstrijd is en dat kan natuurlijk soms wat tijd kosten).

Steenbergen deel 4

Misschien de belangrijkste vraag is na zo’n wedstrijd – wat neem ik mee voor de volgende keer? De meeste dingen gingen gewoon goed. Tempo en eten gingen prima. 24 uur in dezelfde kleren en schoenen - een paar oude versleten Brooks PureFlow. Voor kortere afstanden (t/m 100km) loop ik graag in Adidas boost of low/zero drop schoenen maar bij een 24 uur denk ik dat een beetje demping fijn kan zijn maar nog belangrijker – megaruimte (denk +15 mm) voor de tenen. Blaren (en zwarte toenagelen) vermijden is nummer een. Zonnebrandcrème had ik bij me maar niet aangesmeerd, had ik wel moeten doen. Bij de volgende 24 uur ga ik mijn Garmin in principe alleen gebruiken om de eerste uren niet te snel te lopen. Als de batterij op is loop ik prima zonder. Eten wil ik goed vooraf plannen maar drank is moelijker. In plaats van eigen flessen (of nog erger, bidonnetjes meeslepen) gewoon het water of sportdrank van de organisatie gebruik van maken. Na acht uur of zo wil ik sowieso alleen water en niks anders drinken. Ik geloof wel heilig in eten en drinken tot het eind. Met minder dan een uur te gaan heb ik me gedwongen om het laatste gelletje te eten. Met 2-3 uur te gaan is het makkelijk om te denken dat “nu red ik het wel” maar ik denk dat dat gevaarlijk kan zijn. Nog iets – na de finish ging ik meteen zitten op een campingstoel en nu heb ik een grote zwelling op mijn linker hamstring. Misschien bloedomloop verstoord of zoiets. Meteen zitten ga ik in ieder geval de volgende niet keer doen.
Dit zijn zo’n beetje mijn gedachten na mijn tweede 24 uur. Ik heb er oneindig veel van genoten. Een 24 uur is meer een avontuur dan een race en wat wel en wat niet werkt voor iemand is natuurlijk heel persoonlijk en onderdeel ven het plezier. Steenbergen is een in alle opzichten uitstekend opgezette race en ik ben graag weer van de partij. En nu, op naar… Sparta? (als het niet lukt dit jaar (wachtlijst #36) –dan wordt het 100% zeker 2016!).

Date: Wed Apr 8 09:38:35 2015

text = Tobias van harte gefeliciteerd met wat een mooie eindtijd zeg voor de 120km. Als het net zo goed gaat bij de 24 uur van Steenbergen dan ga je heel wat kilometers op je conto schrijven. Goed herstel en groet Magda

Date: Sun Mar 15 10:47:21 2015

text = Weer goed gedaan Tobias, een beste tijd! Groet, Bob

Date: Sun Mar 15 08:47:18 2015

text = Zo hee! "Te snel" weg en het waarmaken. Respect! Dat moet een heerlijk gevoel zijn :-) En de duurloop van Bob, helemaal alleen zo'n lange afstand overbruggen (oftewel de eenzame held uithangen ;-) dat is niet voor iedereen weggelegd. Ook respect daarvoor. Succes met de verdere voorbereidingen! Groetjes, Joke.

Date: Sun Mar 15 08:03:55 2015

text = Gisteren de Binnenmaas marathon gelopen samen met loopmaatje Werner. Het doel was om 3:30 te halen. Ik wilde niet te hard gaan en voor Werner was het zijn eerste marathon (maar hij heeft wel meerdere halve marathons gedaan onder de 1:20 dus snelheid heeft hij wel). Het weer was best OK, niet al te koud maar wel, net zoals vorig jaar, best windrig. We gingen veel te snel van start met 4:30 min/km ipv 5:00 maar het voelde goed (doet het op zich altijd in het begin...). Uiteindelijk hebben we ons doel gemist met bijna 14 minuten want na 3:16 waren we binnen. Met een heel lekker gevoel. Nu komt nog twee weekenden zonder wedstrijden behalve de Brettenloop misschien. De 120 van Texel komt er aan met Pasen en dan Parijs en Boston de weekenden daarop. Ik zit te denken om net zoals Bob afgelopen vrijdag proberen om een paar strandloopjes in te plannen als voorbereiding op Texel.

Date: Thu Mar 12 13:33:06 2015

text = Hoi Tobias, ervaring leert inderdaad dat er vaak nog afvallers zijn en als je eind mei rondom het Balatonmeer wil lopen, is dat voor nu al een uitdaging op zich. En als je dan alsnog niet wordt ingeloot, heb je in ieder geval een 215km wedstrijd in de benen en ben je voor volgend jaar verzekerd van een plek. Wilma

Date: Thu Mar 12 08:39:48 2015

text = Wat verschrikkelijk jammer Tobias dat je niet meteen ingeloot bent. Maar we gaan voor je duimen dat de wachtlijst heel snel gaat verdampen. Groet Magda

Date: Thu Mar 12 07:41:23 2015

text = Deelnemerslijst bekendgemaakt en ik sta er niet op. Maar, ik sta redelijk hoog geplaatst op de wachtlijst (36) dus er is wel een kans dat ik toch mee mag doen. In dat geval zal ik het denk ik net voor de wedstrijd krijgen te horen. Even wachten tot mei en dan zien we wel hoe veel afvallers er zijn (in mei moet je 450 euro betalen of je bent je plek kwijt). Wel jammer dat ik nu geen duidelijk doel heb om naar toe te trainen.

Date: Wed Mar 11 22:13:43 2015

text = Met het nakomen van afspraken hebben de Grieken wel vaker problemen......Jeep (maar dit was een inkoppertje natuurlijk)

Date: Wed Mar 11 20:37:50 2015

text = Ik weet nog niet of ik mee mag doen of niet. Geen idee waarom de grieken me zo willen martelen... Hoe moeilijk kan het zijn?!

Date: Wed Mar 11 20:04:42 2015

text = Tobias, Nu je gisteren er zo enthousiast over vertelde, ben je ingeloot voor de Spartathlon? We moeten nu Wilma niet meedoet, een waardige vervanger hebben. Ik heb er alle vertrouwen in dat je het redt maar eigenlijk is het onmenselijk! Ben benieuwd! Groet, Jeep

Date: Wed Mar 11 08:27:30 2015

text = Hé Tobias, wat ontzettend leuk om te lezen over je hardloopavonturen in Japan. In de jaren negentig kwam ik daar nog wel eens voor m'n werk - helaas liep ik toen nog niet! Zo'n loopje met noedels onderweg lijkt me wel wat. Oh en ik hoop dat je ingeloot bent voor Sparta, Evelyn

Date: Tue Mar 10 22:46:56 2015

text = Nou, die grieken hebben geen haast...

Date: Tue Mar 10 18:16:28 2015

text = Spannend! Is het al bekend, Tobias? Groetjes, Joke.

Date: Mon Mar 9 22:45:22 2015

text = Morgen dinsdag loting voor de Spartathlon 17:00 (Griekse tijd neem ik aan). Spannend!

Date: Mon Mar 9 22:22:36 2015

text = Geweldig Tobias, een hele mooie tijd! Groet Bob

Date: Sun Mar 8 21:50:28 2015

text = Vrijdag met loopvriendin Emily gesproken die de CPC ging doen. Even op het internet gekeken en een startbewijs gevonden. Dus vandaag aan de start als Werner (startnummer 7615). Eigenlijk ben ik niet zo gek op halve marathons, beetje te kort maar ik had de weerberichten gezien en een loopje in warm weer in t-shirt en korte broek leek toch een aantrekkelijk idee. Het weer was inderdaad super en ik had geluk om in het voorste startvak te starten na de elitelopers. Best fijn aangezien hoe druk het is op het parcours. Mijn PR op de halve marathon stemt uit 2012 (Westrandweg run) - 1:29:47. Ik heb wat last gehad van mijn rug de laatste tijd en vorige week ben ik flink verkouden, iets wat me een beetje nekte ik Stein. Maar ik wilde wel het risico nemen. Misschien kunnen we iets moois vandaag neerzetten. Uiteindelijk liep ik bijna een perfecte race met de 5k splits: 20:15, 20:17, 20:18, en 20:06. Laatste km ook met een versnelling. Ik zet bijna nooit negatieve splits neer maar vandaag ik het me gelukt. De eindtijd 1:25:18 had ik echt niet verwacht en geeft wel een mooi signal dat een sub-3 marathon mogelijk moet zijn. Oh ja, dit is tevens een nieuw record van onze hardloopgroep! Het enige minpunt is dat deze tijd dus niet officieel op mijn naam staat... Misschien een reden om nog eens een snelle halve te doen!

Date: Sat Jan 10 10:03:53 2015

text = Tobias, wat een prachtige verhalen uit Japan en indrukwekkend wat je allemaal gepresteerd hebt afgelopen jaar. Ik hoop voor je dat je hardloopplannen voor dit jaar blessurevrij zullen uitkomen. Groet Magda

Date: Fri Jan 9 18:13:00 2015

Met kerst en oud en nieuw zat ik in Japan en heb daar heerlijk gelopen en gegeten (+3 kilo… wordt aan gewerkt!). Eerst de allereerste editie van de Hagaji Furai marathon op het platteland 100k ten noorden van Tokio. Vanuit Osaka samen met loopmaatje Keiko naar Tokio gevlogen en dan met de bullet train naar Utsunomiya. Ik ken Keiko al sinds 2000 toen ik in Tokio woonde en enkele jaren geleden is zij ook met het marathon en ultravirus besmet. Dit was mijn derde wedstrijd in Japan en zoals altijd was de organisatie perfect. 2000 deelnemers en 1000 vrijwilligers! En het eten onderweg was uitstekend. In Japan is vaak de vraag onder lopers als ze wedstrijden bespreken wat voor eten je krijgt onderweg. Met alleen stukjes banaan en sportdrank kom je nergens. Op kilometer 40 werd zelfs kommen koude soba noedels uitgereikt (ik ben wel beetje te veel bezig met mijn tijd om te stoppen voor noedels…). Een ander verschil is dat mensen vaak bij de start een yogamat meenemen om te chillen en dan alle spullen in een tas daar gewoon laten tot na de wedstrijd. Niemand is bang dat iets gestolen zou kunnen worden. Eindtijd werd 3:24.

Ik dacht dat het nu beetje rustig zou worden met lange afstanden (dit was de vierde marathon in vier weekenden). Maar… Keiko is lid van een hardloopgroep in Osaka (Umeriku running club) en ze hadden een (alternatieve) Osaka marathon bedacht – de Osaka marathon parcours lopen en vuilnis langs de weg oppakken. Zo’n leuk idee kon ik tuurlijk niet voorbij laten gaan. Dus samen met zo’n 20 man door Osaka gelopen vanaf de Osaka kasteel naar het zuidoostelijke havengebied (het is een point-to-point race). Met zo’n allen 30 zakken vuilnis verzameld). Osaka is sowieso en geweldige stad met enorme elevated highways. Terwijl Tokio meer een verzameling is van een 20-tal centra is Osaka meer gecentraliseerd. Na de marathon gingen we naar een sento (Japans badhuis) en daarna naar de jaarafsluiting van de hardloopgroep (en als eerste niet-Japanner ben ik nu lid van de Umeriku hardloopgroep). Ik werd ook uitgenodigd voor een trail. Op vier januari gingen we met zo’n vieren naar Kobe om daar via de Rokko berg naar Takarazuka lopen (28k, 1400 hoogtemeters). Wat hoger op de berg werd het door sneeuw lopen. Ik had geen trailschoenen meegenomen en ik kocht Salomon Speedcross 3 daarvoor en ze waren top. Echt supergrip in de sneeuw en modder en heel comfortabel. Voor de rest bijna elke dag gelopen dichtbij “thuis” in Uji tussen Kyoto en Osaka. 240k gemaakt in 2,5 week vakantie. En toch is het me gelukt om drie kilo aan te komen…


Het loopjaar 2014 krijgt een 4 (van 5). Nieuwe PRs op de marathon (3:05), 100 km (8:55), mijn eerste 24 uur gelopen (186km) en de Comrades onder de 9 uur waren de highlights. 11 marathons en 5 ultras. Qua kilometers komt 2014 neer op 2670 km (minder dan de 3140 in 2013). Dat had vooral mee te maken met de achillespeesklachten waardoor ik een aantal weken helemaal niet heb gelopen. Post-Comrades heb ik ook drie weken moeten rusten. De eerste helft van 2014: 865km en de tweede helft 1805. Vanwege de klachten in de eerste helft van het jaar heb ik de Spartathlonplannen moeten cancellen. Met betrekking tot trainen heb ik het aantal kilometers per week wat op kunnen schroeven en een doorsnee week zit ik nu op 80-90km. In een goede week zit daar een intervaltraining in (10x0.5km in 3:40 pace) en een tempoloop van 5-10km (rond 4:10 pace). Vorig jaar heb ik ook een aantal keer de marathonafstand afgelegd als lange duurloop. Ik heb wel het gevoel dat ik op de juiste weg zit en als ik doorga met elke week 1 interval + 1 tempo + rond de 100k totaal dan denk ik dat ik nog wat vooruitgang zou moeten kunnen boeken.

Wat zijn dan de hoofdprijzen voor dit jaar? Een marathon onder de drie uur zou echt fantastisch zijn. Misschien dat ik dat ga proberen ik Boston maar ik heb de 120 van Texel (ook best een uitdaging – je hebt maar 13 uur de tijd!) en Parijs marathon in de twee weken ervoor dus het zou best kunnen dat ik niet helemaal hersteld ben (maar goed, dat tapergedoe is toch niks voor mij…). Ik zal proberen om me in te schrijven voor de Spartathlon maar daar hebben ze een nieuw systeem met loting dus ik moet wat mazzel hebben. Als het niet lukt ga ik naar Berlijn dat weekend voor een sub-3 poging. Behalve sub-3 of de Spartathlon uitlopen zou een 200+ in een 24 uur tof zijn. Of het wordt Steenbergen of weer naar Berlijn. Ultrabalaton is een ander idee. Tevens heb ik me ingeschreven voor Stockholm ultra (100k) in augustus. Behalve bovengenoemde wedstrijden staan Egmond halve, Bosmarathon Aalter met Bob volgend weekend op het programma.

Date: Mon Dec 15 22:30:26 2014

text = Gisteren mijn eerste Spark marathon gelopen in Spijkenisse. Ik had vooraf niet echt een plan of een doeltijd meer dan dat ik het redelijk rustig aan zou doen. Ik had de twee weekenden vooraf marathons gelopen en volgend weekend staat er nog eentje gepland. Maar… het was erg mooi weer, blauwe hemel en een stralend zon en een paar minuten na de start merkte ik dat ik in een groep zat met een goed tempo. Ik zag dat de 3:15 haas vooraan liep en ik dacht laten we her even proberen. Vorig weekend zelf gehaasd dus waarom nu niet zelf lekker meerijden? Beetje wind maar niet te veel en plat. We waren begonnen met een groep van meer dan tien maar bij het eind waren we met zo’n drieën, de haas meegeteld. Ik heb wel gemerkt dat als je zelf niet de tempo hoeft te bepalen kun je je focussen om zo soepel en efficiënt mogelijk te lopen. Zonder echt te forceren gelukt om in 3:14:17 te finishen – exact op de seconde 30 minuten sneller dan afgelopen weekend in het Purmerbos. En het was 10 seconden sneller dan Amsterdam marathon toen ik echt probeerde en snelle tijd neer te zetten. Leerpunt: als ik ooit onder de drie wil duiken kan ik waarschijnlijk het beste de diensten van een haas gebruiken. Volgens de traditie finisherfoto van Bob gemaakt toen hij onder de vier uur dook. Op naar de laatste marathon van het jaar zondag in Utsunomiya (Japan).

Date: Tue Oct 7 17:59:04 2014

text = Ha ha, ja, ik sluit me bij Evelyn aan. En Tobias, dat heb je weer strak gelopen! Steengoed gedaan! Groeten, Joke.

Date: Tue Oct 7 16:36:56 2014

text = "Constant op en neer"... het is maar wat je leuk noemt! Lijkt me pittig, maar mooi klinkt het wel. Gefeliciteerd. Evelyn

Date: Mon Oct 6 08:53:26 2014

text = Tobias gefeliciteerd met alweer zo'n snelle tijd bij je marathon in Brussel. Leuk om te horen dat het zo'n groene loop is. Groet Magda

Date: Sun Oct 5 22:03:58 2014

text = Een week na de 3:05:15 in Berlijn was het idee om rustig de Brussel marathon te lopen, ergens in de buurt 3:30 - 3:40. Ik voelde me goed hersteld em ging weg op gevoel. Het parcours is echt leuk, constant op en neer. En het parcours is ook echt groen, je loopt door bossen de stad uit en dan terug. Met 2700 deelnemers is de marathon best klein. Helaas werd de halve samengevoegd met de hele rond de 30k en ik zat plotseling tussen veel langzame lopers. Eindtijd werd 3:16:26 en dat was zeker sneller dan gepland. Ik kreeg energie van de heuvels denk ik. De laatste 2k gingen omlaag en ik voelde me nog lekker en kon afsluiten met onder de 4min/km pace.

Date: Fri Oct 3 16:49:31 2014

text = Ook veel loopplezier in Brussel Tobias! Het is in ieder geval ook een cupwedstrijd, dus dat hebben we dan weer gemeen. Groet, Bob

Date: Thu Sep 25 19:10:08 2014

text = Tobias veel succes met de marathon van Berlijn zondag. Hopelijk is het niet te warm. Groet Magda

Date: Thu Sep 25 11:12:42 2014

text = Super Tobias! Ga genieten in Berlijn...Bob.

Date: Wed Sep 24 22:55:37 2014

text = Ik kreeg net een mail van de BAA (Boston Athletics Association) - Boston marathon 2015 I'm in!

Date: Tue Sep 16 17:58:51 2014

text = Wow, knap gedaan Tobias! Leuk dat je een verslag hebt geschreven. Snel herstel gewenst, evelyn

Date: Sun Sep 14 13:59:23 2014

text = Gisteren ochtend samen met Erwin naar Winschoten gereden voor de 100k. Mijn doel was om onder de 9:30 te lopen wat de limiet voor de 120 van Texel is. Ik heb goed getraind de laatste tijd en een beetje snelheid begint er ook te komen. Ik ging uit van een 9:00 schema (5:20 per kilometer). Als ik in de tweede helft in zou zakken zou ik hopelijk toch de 9:30 redden. De eerste 50k ging prima, af en toe ging het wat moeizamer met eten (een gel plus een halve pannenkoek elke 10k ronde). En de Aquarius lustte ik minder en minder. Rond de 60 leverde ik wat snelheid in maar niet al te veel. En bij 70 kreeg ik weer wat energie (ook al stopte ik met pannenkoeken bij 50). Het was een warme dag in Winschoten maar ik kan redelijk goed tegen hitte. En overal kinderen met sponsen. Ik denk dat ik mijn armen en hoofd heb afgekoeld om te tien minuten. Dat maakt echt een verschil. Uiteindelijk zou 50 van de 103 startende op de 100k uitstappen. Met drie rondes te gaan stond de klok op 6:09. Ik moest die negen minuten inlopen om onder de drie uur te komen. Met nog een ronde te gaan stond de klok op 8:01:40. Het moet kunnen! Die laatste ronde was echt genieten. Veel lopers ingehaald en sterk af kunnen sluiten. Eindtijd 8:55:48. Bij de finish werd ik gefeliciteerd door Martien Baars (de man achter Texel). Gelukt! Volgend jaar Pasen naar Texel en de 120 lopen samen met Erwin en Wilma (de eerste 60)! De tijd in Winschoten was een dikke 40 minuten sneller dan mijn PR vorig jaar gelopen in Stockholm. En een mooie 9e plek overal. Wilma kwam ook langs en we hebben haar Groningse pompoenen veilig naar Amsterdam gebracht. Ik was niet al te kapot na de race en vandaag gaat het best OK. Laten we even kijken wat voor tijd we neer kunnen zetten in Berlijn over twee weken.

Date: Sun Aug 10 17:49:25 2014

text = Heb me net ingeschreven voor Winschoten op 13 sep (100k). Voor de rest staat Brussels marathon (5 oct), Amsterdam marathon (19 oct) en NYC marathon (2 nov) in de planning. En waarschijlijk ga ik met Bob mee naar de Dijkenmarathon op 7 sep. Er zijn helaas weinig races in de buurt in augustus. Gisteren liep ik met een aantal indiaase collegas in het Amsterdamse Bos. Een van hen zal voor het eerst een hele marathon doen tijdens de Amsterdam marathon en we deden 30k. Na 30 (zeer langzame) kilometers besloot om nog 12 te doen. Voor de rest ben ik halverwege gestopt bij het pannenkoekhuis en at ik en kaas-spek pannenkoek. Dat viel reuse mee. Het pannenkoekenadvies van Wilma/Bob/Erwin is echt goud waard en zal ik meenemen naar Winschoten.

Date: Sat Jul 19 15:16:28 2014

text = Hoi Tobias, als je nog interesse hebt in die loop in Zweden waar we het afgelopen keer tijdens de training over hadden, stuur dan een mail naar jacquespellis@gmail.com. Groet Wilma

Date: Thu Jul 10 21:48:28 2014

text = Ik heb even op de site gekeken en zag dat er 115 lopers de 24 uur gaan lopen en 18 de 12 uur. Leonie van den Haak en jij gaan Nederland vertegenwoordigen.Daarnaast nog 7 andere buitenlanders en de overige lopers zijn allemaal Duitsers. Genoeg tijd om over de finale met hun te praten tijdens die immense loop. Veel succes en gezelligheid en vooral verstandig lopen. Groet Magda

Date: Thu Jul 10 20:04:46 2014

text = Tobias doe het rustig aan en ga voor een PR! Groet, Bob

Date: Thu Jul 10 19:42:49 2014

text = Morgen naar Berlijn voor mijn eerste 24h. Ben benieuwd. Zaterdag 12:00 t/m zondag 12:00 dus NL - Brasilie zal ik missen. Hopelijk ben ik niet te moe zondag avond om de duitsers zien winnen over de argentiniers.

Date: Sun Jun 22 12:11:07 2014

text = Jeetje Tobias, ik lag wat achter met de blogjes en las je bericht net pas ... wat een verhaal!! Ik hoop dat het nu wat beter gaat en dat je uiteindelijk toch ook met een glimlach kunt terugdenken aan deze trail. Het mooie is dat vanaf nu elke andere trail mee gaat vallen ... ten minste als je veel cola blijft drinken onderweg :)

Date: Sat Jun 14 09:34:16 2014

text = Haha, wat een heerlijk verslag!!! Niets lekkerders om vanuit mijn luie stoel iemands lijdensweg te mogen lezen, tjongejonge!! Ik hoop dat je snel herstelt Tobias! Tot gauw bij de Hardloopgroep! Jeroen

Date: Fri Jun 13 12:44:33 2014

text = Tobias, mijn hemel, wat een verhaal. En wat een wilskracht... Hopelijk krijg je binnenkort weer zin in een klein rondje hardlopen en horen we "live" nog wat meer over je belevenissen. Maar doen vooral rustig aan! Evelyn

Date: Thu Jun 12 14:39:14 2014

Date: Wed Jun 11 18:08:55 2014

text = Nou Tobias, gefeliciteerd met je snelle tijd op de Comrades maar wat een lijdensweg daarna. Ik hoop dat het ondertussen beter gaat en je de pijnstillers niet meer nodig hebt. Een goed herstel verder en doe maar rustig aan. Groet Magda

Date: Wed Jun 11 16:45:38 2014

text = Voor een verslag van Comrades zie link beneden (de tekst was te groot om te plakken dus ik heb hem hier niet neergezet). http://ultraned.org/V_item/f6300.php

Date: Thu May 22 22:33:46 2014

text = Gisteren de Vrienden bedankt marathon gelopen in het Amsterdamse Bos. Het was de voorloopeditie met door Francis Spoelstra een tiental uitgenodigde lopers. Dit zou Francis 200e en laatste marathon zijn. Via Bob heb ik Francis leren kennen en het afgelopen jaar zijn we elkaar vaak tegengekomen dus zijn laatste marathon wilde ik zeker niet missen. Het was een buitengewoon ervaren groep lopers die zich verzamelde bij de bosbaan gisteren. Samen telden we rond de 3200 marathons! Ik met mijn 26 haalde het gemiddelde behoorlijk wat beneden... Francis is de vader van de Bosbaan marathon maar deze editie zou vanwege een roeiwedstrijd niet direkt rond de bosbaan lopen maar op verharde en onverharde paden (in wat grotere ronden rond de bosbaan). Het parcours vond ik prima met een klein heuveltje. Vijf rondjes a 8,5k. De eerste ronde liep ik samen met Francis, Bob, en Jos Cornelissen kletsend door. Omdat deze loop mijn laatste lange duurtraining zou zijn voor de Comrades op 1 juni besloot ik na een ronde om wat te versnellen. Het doel was om net onder de 4 uur te duiken. De tijd was op zich niet belangrijk, veel belangrijker was in hoeverre mijn achillespees en rug het 42k vol zouden houden. Na twee behandelingen bij het Sport Medisch Centrum op het Olympiaplein had ik daar wel een goed gevoel over. De fysiotherapeuten die daar werken heb ik echt respect voor. Ze weten echt waar ze mee bezig zijn. Het werd langzamerhand warmer en een klein beetje benauwd maar ik kon zonder al te veel moeite net onder de vier uur finishen (3:56:10). Ik bleef daar kletsen met de verzorgingsdames en een half uurtje laten kwamen Bob en Francis binnen. Een poosje later was het tijd voor de traditie om in het water te springen (ik, hmm, moest als badmeester paraat zijn dus ik kon niet meespringen). Aanstaande zaterdag is de "echte" Vrienden bedankt marathon en ik zal dan weer verschijnen in het Amsterdamse Bos (samen met Bob, Wilma en haar zus onder anderen). Geen hele marathon voor mij maar twee ronden of zo. Beetje rustig aandoen het weekend voor de Comrades. Een paar van mijn Indiase collegas zullen ook langskomen voor een paar ronden. Zij mikken op hun eerste marathon bij Amsterdam marathon in october. Ik ben wel ontzettend blij dat ik weer kan lopen. Soms voel ik wel iets in mijn rechtervoet maar daar maak ik me nu niet zo veel zorgen om. Het komt niet door een ontsteking maar omdat er druk staat op een bepaalde zenuw en met de juiste oefeningen/opwarming weet ik nu hoe ik dat kan voorkomen. Volgend weekend zal ik gewoon aan de start staan in Pietermaritzburg. Yay!

{ http://www.comrades.com/ }

Date: Mon May 19 14:38:17 2014

text = Toevallig sprak ik twee weken geleden een man die al 20 keer met de Comrades marathon heeft meegedaan, en deze keer doet hij ook weer mee. Hij woont in Amstelveen, en deed mee met de bodybalance. Volgens hem is de down hill versie (dit jaar) het zwaarste. Maar het lijkt me dat dat niet voor iedereen geldt. Hijzelf komt uit deze contreien en is het lopen in heuvels en bergen gewend, dat maakt natuurlijk veel verschil. Leuk dat je deze loop gaat doen, Tobias! En mocht het deze keer niet lukken dan de volgende keer; dan is ie wel up hill, maar misschien maal jij ook niet om een bergje meer of minder :-) Groeten, Joke.

Date: Mon May 19 08:54:24 2014

text = Tobias, ik zal een briefje achterlaten bij het beeld van Leonidas in Sparta dat, stel ze willen er iets mee gaan doen, ze hiermee moeten wachten tot 2 oktober 2015, want jij komt zijn voeten nog kussen in dat jaar. En wat een heerlijke beleving, pijnloos lopen. Keep it quite woensdag, misschien geen doel stellen qua tijd maar alleen maar voelen op welk tempo je comfortabel loopt. Succes Wilma

Date: Mon May 19 06:50:59 2014

text = Fijn dat je weer kan lopen zonder blessure Tobias! Tot woensdag, Bob

Date: Sun May 18 22:51:31 2014

text = 2014 is tot nu toe een sukkeljaar voor mij geweest. Wel 2 ultras en 1 marathon gelopen maar allemaal met tijden ver achter die in 2013. Zes weken geleden besloot ik om te stoppen met lopen om mijn rechter achillespees te laten rusten. Langzamerhand is de pees beter geworden maar een raar gevoel bleef toch in mijn rechtervoet en rechterbeen. Afgelopen twee weken 3x naar de SMC fysio op het Olympiaplein. Het blijkt dat mijn achillespees nu helemaal in orde is (ontsteking is weg) maar dat er te veel spanning zit op een zenuw die loopt van het hoofd tot de voet. Na twee martelingsessies met de fysio ben ik eindelijk dat rare gevoel kwijt. En ben ik deze week woensdag weer begonnen met lopen. Mbt conditie ben ik natuurlijk wat achteruitgegaan (volgens mijn Garmin is mijn VO2max gezakt van 55 naar 52), ook ik heb ik minstens een uur gemiddeld op de fiets gezeten op sportschool elke dag. Over twee weken doe ik de Comrades marathon (het is geen marathon trouwens, het is 89k) in Durban (Zuid Afrika) – dat is het plan althans. Zes weken vooraf niet hardlopen is geen ideale voorbereiding maar goed, vakantie is al gepland en betaald dus... we gaan het proberen. Om even te kijken of alles in orde is loop ik as woensdag de vrienden bedankt voorloopmarathon in het Amsterdamse Bos (Francis Spoelstras 200e en laatste marathon). Als dat goed gaat ga ik wel met een goed gevoel naar ZA. En als het niet gaat, nou dan wordt het meer leeuwen en giraffen kijken. Vanochtend was ik uitgenodigd door Hans Koeleman, een oud-Olympier en zes keer Comrades finisher die alle in Nederland wonende Comrades deelnemers had uitgenodigd voor een ontbijt en een loopje in IJburg. We waren met zo'n tienen en het was een heel gezellige ochtend. Na de 6k samen lopen in IJburg ging ik terug naar het mooie Amsterdam west om nog een paar kilometer te maken in Westerpark (waar ik idd een paar bekende gezichten tegenkwam!). Het was druk in het park en goed loopweer voor iemand die zich voor wil bereiden op de Comrades. En het liep heel lekker. In totaal 22k vandaag waarvan 4k tempo. Aangezien ik geen duurloop heb gedaan de afgelopen 6 weken en woensdag een marathon ga lopen leek het me het beste om niet langer door te gaan, ook al was het pijnlijk om naar huis te keren, het was echt heerlijk om weer zonder pijn te kunnen lopen. Twee maanden zonder een marathonafstand afleggen is veel te lang. Ik heb echt zin in woensdag, ik hoop op stralend zon en 30C. Doel is 3:55. Deze week ook de Spartathlon officieel afgezegd. Hopelijk staat Sparta er nog in 2015.

Date: Mon Mar 31 22:17:36 2014

text = Wijze woorden, Wilma. Daar sluit ik me bij aan. Heel vervelend, Tobias! Maar houd je blik op de toekomst. Groeten, Joke.

Date: Mon Mar 31 22:01:43 2014

text = Nou Tobias, het is inderdaad slim om te zorgen dat deze vervelende blessure eerst geneest voordat je aan zo'n lange afstand als de Spartathlon begint. Gelukkig ga je ook naar de sportschool om je conditie bij te houden en die heuvels in Limburg lopen niet weg. Wilma

Date: Sun Mar 30 22:48:30 2014

text = Soms moet je plannen wijzigen, doelen bijstellen, gewoon flexibel zijn. Afgelopen weekend kreeg ik daar mee te maken. Het plan was om met zo'n viereen naar Belgie te rijden voor de Cretes de Spa trail. Ik en Bob stonden ingeschreven voor de 55k, vriend Elgar voor de 21k (maar wilde eigenlijk de 55k doen kwam hij te laat achter), en vrouwlief die vooral plannen had om spa-dingen te doen in Spa (en geen hardlopen). Na anderhalve week complete (hardloop)rust ging ik donderdag even kijken hoe mijn rechter achillespees er voor stond. En het viel weer tegen. Een 55k trail met 2000+ hoogtemeters, vergeet het maar. Balen, maar mijn achillespees moet gewoon ooit goed genezen. Ik stond ook ingeschreven voor Limburgs zwaarste volgend weekend (100k trail) en die heb ik inmiddels ook afgezegd. Twee weken geleden heb ik de Binnemaas marathon gelopen zonder 100% fit te zijn. Ik haasde Elgar tijdens zijn eerste marathon en het was gelukt om het plan te volgen en onder de 4 uur te komen. Ik vond het overigens erg leuk om te hazen. Zorgen dat iemand in een goed tempo loopt, goed eet en drinkt, blijven motiveren etc. Ik had toen ook last van mijn achillespees maar ik kon wel doorlopen. Daarna ben ik door iemand anders gevraagd om haaswerk te doen in Rotterdam (ook voor een sub-4). Zoals het nu gaat zal dat denk ik ook niet doorgaan. En als ik binnenkort niet fit ben en kan trainen zoals ik wil ben ik genoodzaakt om Spartathlon over te slaan in november. Ik blijf hier maanden mee sukkelen. Anyways, terug naar Spa. Woensdag vorige week had Elgar een fietsongeluk en vanwege rugklachten zat voor hem lopen ook niet in. Met zo'n vieren vertrokken we naar Spa vrijdag avond met Bob die de eer van ons zou moeten bewijzen, en zijn crew (de rest). Dat zaterdag een waanzinnig mooie dag werd in de Ardennen deed de pijn niet minder voor de niet-lopers. Nadat de laatste tactische advizen waren gegeven en we hadden gecontroleerd dat-ie genoeg pannenkoeken had meegenomen ging Bob vrolijk van start. De nietlopers gingen daarna de Thermes de Spa in, beetje rondkijken in de stad en Belgisch bier drinken. En later terug om Bob's finish te zien. Omdat hij volgens mij berekeningen sneller was dan verwacht kwamen we net te laat. Hoe dan ook, hij oogde heel fris. Was het niet voor de modderige schoenen zou je niet zeggen dat-ie een dik zeven uur hardlopen achter de rug had. Zelfs na diner en de verplichte belgische bieren leek hij niet moe te worden. Zondag teruggereden met een paar stopovers: biertje in Tongeren, lunch in Turnhout en dan even rondkijken in de Belgische enklave Baarle-Hertog/Nassau. Ondanks wat minder gelopen dan gepland een erg leuk weekend.

Date: Mon Mar 10 09:24:23 2014

text = De resultaten zijn net bekendgemaakt. In 2013 eindigde ik op een 46e plaats van 155 deelnemers en dit jaar kwam ik weer op een 46e plaats maar nu van 156 deelnemers. Dus eigenlijk is het relatief gezien een (heel klein) stapje vooruit...

Date: Mon Mar 10 09:01:00 2014

text = Gisteren de zeg uur van Stein gelopen. Samen mer Erwin en Bob gecarpooled naar het zuiden en dat was echt gezellig. Ik was vorig jaar ook in Stein en het is een leuk een goed georganiseerde wedstrijd met behoorlijk veel lopers (veel uit Belgie en Duitsland). Qua vorm wist ik niet zo goed hoe ik ervoor stond. Vanwege mijn achillespeesblessure die nog niet helemaal goed is heb ik wat minder kunnen trainen dan gepland maar voor de rest voelde ik me goed. Vorig jaar heb ik drie 6u westrijden gelopen: 65k, 65k en 69,6k dus als ik boven de 70k zou kunnen komen zou het top zijn. Maar ik moest eerst voelen hoe mijn vorm was en daarbij kwam ook het feit dat het heel warm zou worden. Eenmaal in de kleedkamer in Stein een halfuur voor de start sta ik toch, ondankts alle voorbereidingen, voor een klein probleempje: mijn korte broek vergeten... Ik zou natuurlijk niet toegeven dat ik een klein beetje in paniek raakte maar... om zes uur lang in spijkerbroek of ondergoed te lopen had ik niet zo veel zin in. Of langs de kant te staan om de lopers aan te moedigen. Niemand in de kleedkamer had een extra korte broek. Snel teruglopen naar de inschrijving. Die dames hadden ook extra korte broek op voorraad maar gingen hardop een vijftal aanwezige lopers vragen en gelukkig was er een die een extra korte broek in de auto had liggen. Snel naar zijn auto rennen. En dan snel omkleden en snel naar de start. Gelukt met twee minuten te gaan. En met een hartslag van 150. Niet ideal om zo een wedstrijd te beginnen. Ik ging vrolijk weg met 5 min/km tempo. Het voelde best lekker. Eerste uur ging prima, tweede uur ook. Maar dat zegt natuurlijk niets. Na twee uur lopen voel je je altijd lekker. Mijn ervaring is pas in het derde uur krijg je een idee hoe de wedstrijd zich gaat ontwikkelen. En voor 2,5 uur voorbij was begon ik moeite te krijgen de snelheid te houden. Toch te snel gestart. Dit wordt echt geen 70k vandaag. Doelen bijstellen. Nou, laten we er dan toch een goede training van maken. Dus het werd doorsukkelen rond te 6 min/km. Nu was het toch geen haast meer. Ik liep een paar rondjes gezellig te kletsen met Francis Spoelstra die me wat goede adviezen kon geven voor de Spartathlon (“met jouw huidige nivo (100k/week) en de tijd tot de Spartathlon gaat het je nooit lukken, nul kans Tobias!”). Ik was trouwens niet de enige die gas terug moest doen, dat gelde wel voor de meesten gisteren. En veel uitvallers langs te kant, veel meer dan vorig jaar. Uiteindelijk werd het resultaat iets tussen 61 en 62k volgens mijn Garmin. Mijn slechtste 6 uur afstand ooit. Maar goed, soms moet je flexibel zijn met je plannen. Achillespees doet wat pijn maar niet erg veel. Zaterdag aanstaande de Binnenmaas marathon, die beschouw ik als training. Het doel wordt net onder de vier uur te lopen. Voor mij is dit seizoen kilometers maken belangrijker dan snelle tijden neerzetten.

Date: Sun Jan 19 10:08:16 2014

text = Hoi Tobias, doordat de 75/100km lopers een half uur eerder startte was de kans groot dat ik door jou ingehaald zou worden. Dus na zo'n twee uur lopen dacht ik ''Waar blijf je nou?''. Nu liep ik wel vlak langs de branding en zag ik wat verder op het strand wel wat 50km lopers die mij inhaalden, maar ik was er toch zeker van dat ik jouw loopstijl en rode jasje wel zou herkennen. Wat een geluk dat ik verder op in verslag las dat je het lopen in het donker langs het strand toch als een unieke belevenis hebt ervaren. En wat een geluk dat je het tot een goed eind hebt gebracht. Ik heb er trouwens langer over gedaan dan jij, van Den Helder naar de Deining. Ik geloof zo'n 6 uur. Dus we hebben elkaar dus net gemist. Zie je weer op de training. Wilma

Date: Sat Jan 18 12:19:41 2014

text = Gisteren ochtend langs de fysio om naar mijn rechter achillespees te kijken. Het blijkt een beginnende achilles tendinitis te zijn. Ik heb er niet zoveel last van gehad en ik voel het pas een maand. Ik ben vooral heel stijf in de kuitspieren en achillespees ‘s ochtends. Ik kreeg wat oefeningen mee als huiswerk en ik moet kwa intensiteit en volume wat rustiger aan doen de komende weken. Maar ik mocht gelukkig nog meedoen met de Dutch Coast Ultra gisteren avond (en ik heb mijn fysio beloofd om daarna een aantal dagen rust te nemen). Zo, een wedstrijd in de nacht, in het donker, op een strand is wel een leuke uitdaging. Zo ver (50k) op het strand heb ik nooit eerder gelopen. De wedstrijd begon om 22:30 dus ik had de hele dag om calorien binnen te proppen. En dat is me goed gelukt: groot ontbijt, grote lunch, en een mega pastadiner. Een hele zak drop in de trein. Eenmaal in Den Helder kwam in Wilma tegen die natuurlijk voor de 100 ging. En net voor de start ook een grote banaan binnengeduwd. Er waren geen verzorgingsposten langs het parcours dus mijn rugzag zat vol gels en powerbars. Een half uur na de start ligt mijn complete carboloading op het strand en ik voel me niet best. Ik wordt ingehaald door een aantal lopers en ik denk aan de 45 kilometers die ik nog moet doen. Hardlopen zit er even niet in. Stukje wandelen dan. Na tien minuten langzaam joggen. Weer stukje joggen. Ik vraag me af waarom iemand in het donker uren op een strand zou willen lopen in de winter. Ik zie de lol er niet in. Bij 26k is er een noodpost en daar kan ik uitstappen. Even volhouden. Eenmaal aangekomen bij de noodpost ging het een stukje beter. Ik kon langzaam joggen zonder wandelpauses en voelde me minder misselijk. Ik kan toch niet thuiskomen met 25k na alle gedoe? Doorgaan dus. Ik zette mijn koplamp uit en kon zo meer genieten van het maanlicht. En langzaam begon ik het te waarderen, in je eentje, in het donker, met het geluid van de golven om je heen. Na 5h38m aangekomen bij de finish. Ik voelde me langzamerhand beter en de laatste 10k waren de snelste. Ik had nog door kunnen gaan. Mijn eerste ultra waar ik helemaal niks tijdens de race heb gegeten. Enfin, nog eentje in de bag en ik heb ook nog een paar mooie leerpunten meegekregen. Rustige maand in het vooruitzicht en de volgende race wordt LPM in Genk op 16 februari.

{ http://dutchcoastultrarun.punt.nl/ }

Date: Tue Jan 7 09:30:30 2014

text = Ben nog een week met vakantie. Ik heb aardig wat getrained de afgelopen weken. Bijna elke dag maar geen lange afstanden (boven 21k). Nu op Koh Samui waar ik elke dag rond 10k loop op het strand op blote voeten. Echt heerlijk. In Bangkok zit ik in een hotel dichtbij Lumphini park, de plek om te lopen in Bangkok. Heel veel lopers om je heen en het is eenrichtingsverkeer. Een rondje is 2,5k. Elke dag om precies 18:00 wordt het volkslied gedraaid en dan stoppen alle lopers anderhalve minuut. Het was een klein beetje verwarrend de eerste keer toen ik dat meemaakte. Volgende week terug in Westerpark. Jammer dat ik de Tipsy avond niet mee heb kunnen maken. Volgende keer hopelijk wel!

Date: Tue Jan 7 09:28:57 2014

text = Tijd om het afgelopen jaar op te sommen en na te denken over 2014. In het algemeen ben ik heel tevreden. Bijna compleet blessurevrij geweest en een aantal PRs gelopen. Trainingsvolume is ook wat opgeschroefd. Totaal in 2013 gelopen kilometer: 3130 (tegenover 1512 in 2012). Het jaar begonnen met rond 40k per week en aan het eind meer in de buurt van 75k. 11 marathons en 7 ultras gelopen. PR marathon verbeterd van 3:21 naar 3:12. Op zich een mooie tijd maar ik had onder 3:10 willen komen. Ik heb mijn eerste 100k gelopen onder de doeltijd 10 uur (9:36). Ben ik heel tevreden mee. De 6 uur in het Amsterdamse bos net onder 70k was ook een goed resultaat. Voor het eerst een 10k gelopen en onder 40 min. Ben ik ook blij mee. Een paar halve gelopen maar niet gelukt om de 1:29:xx van 2012 aan te scherpen. Om een keer een als eerste over de finish te komen (Bokemei run) was ook een hoogtepunt. Mbt races staat de comrades in Zuid Afrika gepland begin juni (89k). Dutch coast ultra run in Jan en de 6 uur in Stein wil ik ook doen. Een groot doel voor 2014 is om een 24u te doen. Steenbergen is te dichtbij de Comrades dus het zal iets anders worden, Berlijn misschien. En mbt lange afstanden: ik ben een lange tijd in Griekenland niet geweest... In 2013 mijn eerste trails gelopen (Kyoto Higashiyama en Festival Trail Semois) en in 2014 moet het meer worden. Nu al ingeschreven voor Crete de Spa en de Bouillonante. Marathondoel voor 2014 is om onder de 3:10 te komen, misschien 3:05. Onder de 3 verwacht ik niet in 2014 maar ooit wil ik het wel doen. We zien het wel. Mbt training is het doel om rond 75k per week doen en graag nog wat meer. En ik wil mijn trainingskilometers verder "polariseren". De snelheid van 70% van de kilometers maakt weinig uit, het gaat om de kilometers doen. Voor de resterende 30% maakt het wel uit. Dus een ander doel is om rond 15 snelle k per week te doen. Nu zit ik op ongeveer de helft. Snel voor mij is minstens 14 km/h.

archief: 2013

---- tiept u maar: ----

( als je wat geschreven hebt )

info over prikken